چراغی در دست , چراغی در دلم...
زنگار روحم را صیقل می دهم...
آیینه ای در برابر آیینه ات می گذارم تا از تو ابدیتی بسازم...

کاش می آمدی تا ببینی زندگی بی تو یعنی تکرار لحظه های بیهوده زیستن...
کاش می آمدی تا ببینی شب بی تو یعنی سیاهی و روز یعنی به انتظار سیاهی نشستن...
کاش می آمدی تا ببینی نبودنت به معنای از یاد بردنت نیست...
سهراب می گفت : "تا شقایق هست زندگی باید کرد"کاش می آمدی تا ببینی شقایق ها سال هاست که پژمرده اند و دیگر به چه امید باید زیست!!!
کاش با آمدنت به شقایق ها عمر دوباره بخشی و معنای انتظار را در لغت نامه ی زندگی "شیرینی" معنا کنی...

هوای حوصله ام ابریست...
کاش با آمدنت دعای باران عشق را تلاوت کنی...

کاش فقط می آمدی... 

به امید ظهورت...

"رویای صورتی"

برخیز و چشم بگشا...

صبحی دیگر در راه است...

هر صبح تازه آغاز دیگری است برای از نو اندیشیدن و از نو ساختن.

از نو ساختن پایه های امید در دلت...

از نو ساختن انگیزه ای که بخاطر رویای از دست رفته ی دیروزت، به خاک سپردی.

هر صبح تازه یک نشانه است...

نشانه ی فرصتی دیگر، برای رسیدن به رویاهای زیبایت.

نشانه ی بودن و خواستن ...

نشانه ی روشنی و عشق...

نشانه ی دوست داشتن و زندگی کردن...

از این نشانه ها ساده نگذر .

شاید خیلی زود ، دیر شود...

"رویای صورتی"

کاش تمام مردم شاعر بودند ! تا احساس با هم بودن را می فهمیدند و موسیقی زلال آب را از بین نمی بردند...

کاش تمام مردم شاعر بودند ! تا هیچ احساسی در پشت زنگار غربت نمی پوسید و کلام آبی آسمان همیشه بر دفتر دل ها پنجره ای تازه بود...

کاش تمام مردم شاعر بودند ...

این شعرو بی نهایت دوست دارم خیلی شبیه حال و هوای این روزا و شباس.شبایی که تا صبح بیدار میمونی فقط و فقط بخاطر اینکه به محبوبت بگی که چقدر دوستش داری. چقدر محتاجشی. آرزویی داری که فقط خودش می تونه کمکت کنه و تو چقدر به رحمت و بخشش همیشگیش امید داری. چقدر دوست داری همونی بشی که فقط اون می خواد. چقدر از اینکه اونو داری شادی و چقدر بی او تنها...

 توصیفش واسم سخته، خیلی سخت...فقط  دوست داشتم حال و هوای رویای صورتی رو هم یه جورایی خدایی کنم. پس تقدیم به تنها بهانه ی نفس کشیدنم:

هر جای دنیایی دلم اونجاست...

من کعبمو دور تو می سازم ...

من پشت کردم به همه دنیا ، تا رو به تو سجاده بندازم...

هر روز حسم تازه تر میشه...

 غرق تو می شم بلکه دریا شم...

بیزارم از اینکه تمام عمر...

 از روی عادت عاشقت باشم...

گاهی پرستیدن عبادت نیست...

با اینکه سر  به مهر میزاری...

گاهی برای دیدن عشقت...

 باید سر از رو مهر برداری...

یک عمر هر دردی به من دادی...

حس می کنم عین نیازم بود...

جایی که افتادم به پای تو...

زیباترین جای نمازم بود...

الهی! با خاطری خسته، دلی به تو بسته، دست از غیر شسته،در انتظار رحمتت نشسته ام.

می دهی، کریمی. نمی دهی، حکیمی...

می خوانی،شاکرم،می رانی، صابرم.

الهی ! احوالم چنان است که می بینی. نه پای گریز دارم و نه زبان ستیز

دستم بگیر که محتاج ترینم...یا الرحمن الراحمین

دفتریادداشتمو خیلی وقت بود که کنار گذاشته بودم! یعنی اصلا فرصت نوشتنو نداشتم... یه وقتایی یه مطلبایی رو که دوست داشتم توش می نوشتم. امروز بعد از مدت ها که رفتم سراغش خوندم:

چه زیباست...

چه زیباست اگر قلبم ، پس از مرگم

بسان روزهای پیش از آن

در سینه ای کوبد پیام مهربانی را...

آن گاه که پرنده ی سپید روح مان عروج معنایش را جشن میگیرد ، آن گاه که قفل قفس سنگین چشم گشوده می شود تا برویم از آن بالاها نگاه کنیم به آن چه در زمین بجای گذاشته ایم، چقدر زیبا خواهد بود اگر آنقدر کاشته باشیم که سبزی و طراوت کاشته هامان ،پرنده ی روحمان را از آن بالا ها سرمست کند. آن جا دیگر پرهای زمینی مان بکار نمی آید. پس می توانیم آن ها را به کبوتران پرشکسته ی زمین قرض دهیم تا وقتی از آن بالاها نگاه کردیم زیبایی باغ مان با تحرک پرواز پرندگان ،با جست و نشست هاشان به این سو و آن سو دو چندان شود.

آن روز از آن بالا خواهیم شنید...

گرومپ...

گرومپ...

آری... این صدای قلب من است که در سینه ی آن پرنده ی کوچک ، شادمان می تپد...

بالاخره این ترم هم به پایان رسید.... اولین ترمی بود که از دست دروس عمومی یه نفس راحت کشیدم.البته نه این که تموم شده باشن، نه! حالا در خدمتشون هستیم. ولی خوب در عوض همش ترجمه داشتیم.

ترجمه ی پیشرفته که بعد از یه ترم هنوز متوجه نشدیم پیشرفته یعنی چی!!!؟؟؟ من که چیز پیچیده ای تو متن هایی که خوندیم ندیدم جز اون روز طوفانی تو مسیراستخر ولچرزها که مشخص نشد زمستون بود، پاییز بود ....و رنگ پوست فونیکس که زرده ، برونزس یا به قول بعضی از مترجمان فرهیخته ی آینده "لایه ی زیرین پوستش به رنگ زرد سوخته بود!"  و اون جاده ی خاکی که مادر بزرگ اونقدر بچه رو محکم تو بغلش نگه داشته بود و با اون شکلکای مسخره می خواست به زور هم که شده بخندونه که فراموش کرده بود چند مایل از جاده گذشتن.حالا فکر کن تو این بنزین نیازی باید دور بزنن و برگردن.آه...(قسمت هایی از داستان هایی بود که تو کلاس ترجمه کردیم) تازه جالب تر هم میشه ترم آینده پیشرفته ی 2 داریم.خدا به خیر بگذرونه.....

ترجمه ادبی کلاسش ok بود...فقط افتخار آشنایی با یکی از اساتید ارجمند که شکسته نفسی فرموده واسم خود را دانشجو گذاشته و درجایگاه فقیرانه ی ما مینشست،رو داشتم. کافی بود استاد بخواد یه چیزی بگه، ادامه ی حرفاش با نظریات ایشون و البته " رفیقشون" تموم میشد. حیف شد ترم تموم شد ولی سعادت زیارت  به قول خودش "رفیقش" رو نداشتیم.

ترجمه اسلامی هم که قربونش استاد اونقدر رو پروژشون و ترجمه های متون اسلامی حساس بود که اواخر ترم دیگه واسه خودمون یه پا مترجم اسلامی شدیم .آربری ، پیکتال ،پالمر ،پیکتال ، شکیرو.... جلومون لنگ مینداختن. اولین ترمی بود که با این استاد کلاس داشتم، حجم کار کلاسیش زیاد بود و من عاشق همیچین کلاسی ام کلی چیز یاد گرفتم.

ترجمه متون مطبوعاتی هم که قبلا راجبش حرف زدم. امتحانش همین دیروز بود با بمب بارون پناهگاه قذافی و آدم ربایی الیزابت اسمارت تموم شد. البته هنوز ترم آینده ادامشو میخونیم فکر کنم تا قذافی رو زنده به گور نکنیم بیخیال نمیشیم. سوتی هاش که بماند...همین دیروز بعضی از بچه ها با اطمینان و البته اعتماد بنفس کاذب بهم میگفتن که چقدر ترجمه های حرفه ای نوشتن. البته زیاد جدی نگیرید چون طرابلس (پایتخت لیبی) رو تروپیل ترجمه کرده بودن.

ترجمه شفاهی و مقاله نویسی که بی خیال...

 SILENCE IS GOLDEN

خواندن متون مطبوعاتی  هم که همش یه ربع اول، جلوی در کلاس تشکیل می شد. وبیشتر درس صبر و استقامت بود. یاد گرفتیم که دیر رسیدن بهتر از به موقع رسیدن است. یه ربع آخر کلاس هم با حضور و غیاب میگذشت که هر جلسه مجبور بودیم چند نفری که تغییر سکشن داده بودیم دور استاد جمع بشیم و بگیم حضور سبزمان را ثبت بفرماید. نمیدونم چه اصراری داشت اسممونو از اول تو لیست این سکشن نمی نوشت که دیگه هر جلسه این کار تکراری رو نکنیم البته یادم رفت این به همون مقوله ی صبر برمیگرده. تازه استاد به این شرط قبول کرد تو این سکشن بمونم که اولین نفری باشم که خبر ارائه میده چون بچه ها دنبال یه  VICTIM  میگشتن تا ببینن اوضاع از چه قراره. که در اون موقع در کمال شهامت من رفتم و البته استاد خیلی از لهجه و تلفظم تجلیل کردن. تازه یه سرچ همگانی هم به راه افتاد واسه تلفظ درست فیبر،  که در اصل فایبره. از دیکشنری گوشی یکی از بچه ها که معلوم نبود امریکن پشتو بود یا بریتیش کهن ولی چون خودش اصرار داشت که درسته، ما هم در کمال احترام به نظرشون احترام گذاشتیم.

از درسای دیگه ، ترجمه ی مکاتبات و اسناد بود  که بچه ها تو ترجمه های فارسیشم مشکل داشتن و اون موقع خدا رو شکر کردم که زبان اصلی فارسی نشد! Thanks God

اصول روش تحقیق هم که نصف بچه ها خواب بودن و نصف دیگه مشغول اس ام اس فرستادن که نهایتا با تلنگر و تهدید استاد راهنمایی به سمت در کلاس، این مشکل هم بخیر گذشت...

به امید موفقیت روز افزون ...